Category: கவிதை

உன்னைக் கொண்டதிலிருந்து  நடுயாமத்தைத் தாண்டியும்  உயிர்த்திருக்கிற  எல்லா இரவுகளிலும்  பௌர்ணமியோடு கூடி  ஆழப்புணர்ந்து சில்லிடுகிறாய்  பனிக்காற்றின் கூரிய  விரல்முனைகளால் என்வச

நேசம் வைத்து நெஞ்சில் சுமந்தாய்...! பாசம் வைத்து பசியை தீர்த்தாய்...! உழைப்பை தந்து உயிரை காத்தாய்..!   நோய் வந்து துவளும் போது தாங்கி பிடித்து காத்தாய் வேலனாக-துள்ளி குதித்து ஓடு

எவன்டா எவன்டா எங்கள எதுக்க எவன்டா  வரன்டா வரன்டா நீதியை கேட்டு வரன்டா    எமன்டா எமன்டா உங்கள எதுக்கும் எமன்டா  வரன்டா வரன்டா  விவசாயி மகன் வரன்டா    வேண்டா வேண்டா மீத்தேன்

இதோ - மீண்டும் ஒரு சதுரங்க ஆட்டம்!  சிப்பாய்களைப்  பலிகொடுத்து ராஜாவைக் காப்பாற்றும் சகுனிகளின் சாதுர்யம்...!   புழு மாட்டிய தூண்டில்களோடும்,  தானியங்கள் தூவிய வலைகளோடு

உடலோடு உயிர்,  உன்னோடு நான் என்று ஏழு திசைகளிலும் மங்கள மேளம் கொட்ட மணபந்தலிட்டு இரு மனதை ஒரு மணதாக்கி மனைவியாக அமர்கிறேன் உன் இதய கூட்டில்!   இதழ் சொல்ல மறந்தாலும் என் இதயம் சொ

உனது மொழியைத் தமிழ்  என்று கூறு! உனது கலையைத் தமிழ்க் கலை என்று சொல்!  உனது பண்பைத் தமிழ்ப்பண்பு என்று கருது! நீ தழிழன் என நினை!  மறவாதே, மறந்தால், உனக்கு வாழ்வில்லை.  தமிழ்!!! தமிழ்

நெருக்கமாய் நீ, உருக்கமாய் நான், சுருக்கமாய் என் கவிதைகள்…!   எளிமையாக கவிதை சொல்ல  என் ஆழ்மனதை தீண்டவேண்டுமா நீ?  உன் கண்கள் எனை நோக்கினால் போதாதா! உயிர் தூண்டிடும் கவிதை ஒன

பெறுபவளுக்கு  வலியின் போதை,    பெற்றவனுக்கு  மகிழும் போதை,    பிறந்தவனுக்குத்  தவழும் போதை,    வளர்பவனுக்கு  வறுமையில் போதை,    கற்பவனுக்குக்  காதல் போதை,